رقابت کیفی برای صادرات کافی نیست

هر آن چه در مورد کیفیت کالا و رقابت پذیری کیفی گفته می شود بدون حمایت گذاری دولتی و سیاست گذاری درست دولتی غیرممکن است. بسیاری از تولیدات ایرانی امروز از توان رقابتی مناسبی برخوردارند و این در حالی است که نمی توانند جایگاه مناسبی از بازار را حتی در منطقه از آن خود کنند

تحریم ها در سال های اخیر تاثیرات منفی زیادی بر روی صادرات غیرنفتی بر کشور بر جای گذاشته است بطوریکه در دو سال گذشته نرخ رشد صادرات منفی بوده و در ده سال گذشته تنها 4 میلیارد دلار صادرات افزایش یافته است که این موضوع نشان می دهد در سال هایی که کشور در تحریم به سر برده است صادرات غیرنفتی از جمله بخش های مهمی بوده که از این موضوع ضربه دیده است.

صادرکنندگان در گفتگو با دیدبان اقتصاد و کسب و کار (Eco Business Watch) می گویند وقتی تحریم باعث می شود رشد اقتصادی در یک دوره ده ساله بطور میانگین 3.6 درصد کاهنده باشد طبیعی است که صادرات نیز به تبع آن کاهش خواهد یافت و یا اگر هم کاهشی نباشد رشد جدی نداشته باشد.

به عقیده آنها زمانی که تولید داخلی تکافوی نیاز داخل را نمی دهد دولت سیاست های محدودیت صادرات را در پیش می گیرد و این موضوع اولین ضربه را به صادرات وارد می کند و این در حالی است که در مرحله بعد قاچاق معکوس یعنی قاچاق صادراتی افزایش می یابد که آمار آن در آمارهای رسمی لحاظ نمی شود.

موضوع دیگر آن که تحریم ها در سال های گذشته توان صادرکنندگان را در برنامه ریزی برای دوره های نه تنها بلندمدت که حتی میان مدت را از بین برده است و این موضوع باعث شده خریدار کالای ایرانی به دلیل ریسک های ناشی از این امر همکاری خود را با بسیاری از صادرکنندگان کاهش داده و به دنبال مبداهای صادراتی مطمئن تر حرکت کند.

به عنوان مثال کشورهای مقصد صادراتی در سال های گذشته محصول را خریداری کرده اند اما تا این محصول به دست وی برسد یک دوره زمانی طولانی طی شده و حتی در مورد برخی محصولات مانند محصولات کشاورزی و صنایع غذایی این دوره به حدی طولانی بوده که محصول فاسد شده و عودت داده شده است.

یکی از دلایل این طولانی شدن روند صادرات نیز سیاست گذاری هایی است که دولت در وضعیت تحریم در پیش می گیرد به عنوان مثال دولت صادرکنندگان را بار دیگر به بازگشت ارز صادراتی متعهد کرد و این موضوع در یک دوره بسیار کوتاه مدت سه ماهه در نظر گرفته شد و این در حالی است که در همه جای دنیا هر سیاست اقتصادی یک دوره تنفس شش ماهه تا یک ساله دارد.

به همین دلیل هر آن چه در مورد کیفیت کالا و رقابت پذیری کیفی گفته می شود بدون حمایت گذاری دولتی و سیاست گذاری درست دولتی غیرممکن است. بسیاری از تولیدات ایرانی امروز از توان رقابتی مناسبی برخوردارند و این در حالی است که نمی توانند جایگاه مناسبی از بازار را حتی در منطقه از آن خود کنند و این به دلیل آن است که تولیدات باکیفیت نیز پشت درهای سیاست گذاری دولتی معطل مانده اند.

بر این اساس اگر بخواهیم صادراتمان سامان پیدا کند، علاوه بر اینکه تولیدمان باید صادرات‌محور باشد، باید حاکمیت بسترهای لازم حاکمیتی را برای صادرات ایجاد کند. اگر این بسترها فراهم نشود، در کوتاه‌مدت با مشکلات و چالش‌های جبران‌ناپذیری روبه‌رو خواهیم شد؛ عواملی مانند بوروکراسی‌ها و تعهداتی که ایجاد می‌کنیم، به‌گونه‌ای است که صادرکننده در نهایت به این نتیجه می‌رسد که فایده‌ای از این کار نصیبش نمی‌شود و به ریسکش نمی‌ارزد.

 سیاستگذاران باید بستری را فراهم کنند که صادرکننده احساس امنیت کند. نه‌تنها احساس امنیت بلکه احساس پشتیبانی دولت را هم داشته باشد.

 

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.